8 07, 2018

Odrodzenie Praktyk Nekromantycznych w Tradycji Magicznej Zachodu

By |2019-05-24T21:17:59+02:00Lipiec 8th, 2018|Nekromancja|0 komentarzy

Podczas wietrznej, ciepłej nocy, w przebraniu między namiotami zbrojnych poruszają się trzy postacie okryte płaszczami. W kraju rządzonym przez króla twardą ręką tych troje poszukuje zakazanej wiedzy, pomocy i wsparcia, od tej, która jest najbardziej znienawidzona i niemiła Bogu. Odnaleźli ją w dolinie Jezreel, w Endor. Powiedziano im, że to ostatnia w królestwie, która uniknęła prześladowań. Dotarli do samotnej jaskini, ich przywódca nakazał im pozostać na zewnątrz, a sam wkroczył w ciemną, pachnącą wilgocią i palonymi ziołami jaskinię. W środku zastał samotną starą kobietę, która ogrzewała się przy ogniu. – Dlaczego narażasz mnie na niebezpieczeństwo? Nie wiesz, że król poluje na czarownice? Czego ode mnie chcesz? Zapytała stara wiedźma. Przywódca nocnej procesji odrzekł: – Nie musisz się obawiać króla, na życie Pana, nie zostaniesz ukarana z powodu czarów swoich. Prosiłem Boga by zesłał mi proroctwo i wizję, by przemówił do mnie we śnie lub przez urim, lecz Pan milczy. Dlatego też przybyłem do ciebie, prosząc cię o wywołanie ducha, bowiem lękam się Filistynów i muszę wiedzieć jak postąpić w godzinie próby. – Dobrze więc, uczynię czary i wezwę zmarłego. Kogo chcesz bym wywołała? – Potrzebuję rady mądrego Samuela. I tak wiedźma poczęła przygotowania. Zakreśliła na sam wpierw krąg […]

23 12, 2017

Frater Acher o Testamencie Cypriana Maga

By |2019-05-24T21:38:17+02:00Grudzień 23rd, 2017|Nekromancja|2 komentarze

Magowie są inżynierami kultury, bez względu na ich sferę praktyki; “zarządzają mitami” aby kreować wydarzenia. Mityczne koncepcje takie jak życie pozagrobowe i świat duchowy są ich naturalnym i przyjaznym środowiskiem. Wypracowanie relacji z duchami i rozwijanie kontr-mitologii jest czymś racjonalnym i produktywnym.” – JSK, Testament of Cyprian The Mage Vol 2, str. 204

Encyklopedia Goecji (Encyclopedia Goetica) Jake Stratton-Kent’a (JSK) zakończona jest fenomenalnym podwójnym tomem. Jak sam autor napisał, pierwszy tom – The True Grimoire – dostarcza nam mapy goeckiego uniwersum, drugi – podwójny – tom “Geosophia” zabiera nas w olbrzymią podróż w realne terytorium tego uniwersum. Pozwala nam odkryć na nowo dużą część naszych zachodnich korzeni magicznych, starożytnych mitów i legend potrzebnych dla współczesnego odrodzenia “magii przywołań”. Trzeci i ostatni tom, “The Testament of Cyprian The Mage”, przedstawia nam bohatera tej tradycji, trickstera w przebraniu, goetyckiego świętego, który najlepiej ucieleśnia tą chtoniczną tradycję Zachodu, którego mityczna krew zachowuje miriady duchowych głosów, które żyją i rozwijają się w nim.

W pewnym – nie tylko metaforycznym – sensie finałowy podwójny tom napisany przez JSK jest ekspedycją w rodowe więzy krwi tego sławnego czarownika-świętego. Aby to zrobić należy zetknąć się z Cyprianem Magiem. Nie jedynie jako bohaterem polemiki przeciwko […]

10 10, 2017

Lampa Murmura – Kompletna Operacja Nekromantyczna

By |2019-05-24T21:50:22+02:00Październik 10th, 2017|Grimuary, Nekromancja, Praktyka|4 komentarze

Lampa Murmura

Kompletna Operacja Nekromantyczna

 

Murmur to pięćdziesiąty czwarty duch opisany w pierwszej księdze Lemegetonu, Goecji. Choć czasem zwą go także Murmusem i Murmuksem. Jest on wielkim księciem i hrabią. Ukazuje się pod postacią wojownika ujeżdżającego gryfa, z koroną księcia na głowie. Kroczą przed nim jego posłańcy przy wtórze trąb. Zajmuje się nauczaniem filozofii. Może też doprowadzić dusze zmarłych przed oblicze egzorcysty i zmusić je do odpowiedzi na jego pytania. Rządzi teraz 30 legionami duchów.

Przedstawiona poniżej procedura, jeśli wypełniona ze starannością doprowadzi czarownika do wykorzystania pomocy potężnego księcia i hrabii Murmura w praktyce nekromancji. Należy tutaj zaznaczyć, że część podanych zaleceń może być modyfikowana zgodnie z własnym stylem Rzemiosła. To jest, nikt nie wymaga by czarownik stosował krąg ochronny przedstawiony w Lemegetonie, jeśli o wiele bezpieczniej czuje się w swoim własnym. O ile zaleca się przygotowanie pieczęci z metali im przypisanych, o tyle równie skuteczny jest odpowiednio przygotowany i konsekrowany dziewiczy pergamin, którego procedura przygotowania znajdzie się również w tym traktacie.

Podobnie ma się sprawa opiekuńczych duchów i bóstw czarownika. Nie ma potrzeby zwracać się do przedstawionego w Lemegetonie judaistycznego boga – szczególnie, jeśli czarownik jest związany z siłami chtonicznymi i […]

22 01, 2017

Nekromancja – Rola umarłych w żywej tradycji

By |2019-09-14T19:05:16+02:00Styczeń 22nd, 2017|Nekromancja|0 komentarzy

Twierdzę, że rola umarłych we współczesnej tradycji zachodniej magii została wykluczona w porównaniu do innych tradycji magicznych świata. W konsekwencji powstała olbrzymia przepaść w rozumieniu związków i efektów magicznych.

W swojej argumentacji kładę główny nacisk na zachodnią magię wywodzącą się z tradycji grimuarycznych, choć implikuje, że podobne efekty występują w ceremonialnej magii współczesnego okresu. Wyjątki od mojej krytyki można znaleźć w wielu dziedzinach współczesnej zachodniej magii, tak samo jak w starszym folklorze, spirytyzmie i innych. Choć ważne, że te wyjątki są oddzielne względem historycznego głównego nurtu ceremonialnej magii zachodu i ich istnienie nie zmienia postulowanej przeze mnie tezy.

Jak moje pisma wyjaśniają, tradycja grimuaryczna wcale nie wywodzi się od mitycznego Salomona, a z bardzo prawdziwych korzeni  starożytnej Grecji i późniejszego świata hellenistycznego. To stamtąd pochodzi słowo “goecja” i tamten okres podaje prawdziwy jej kontekst. Pewne historyczne elementy zostały zatarte wraz z czasem, w tym także najważniejsze z głównych pasm zachodniej magii, i ten esej stara się rozprawić z tym problemem.

Dosłownym rodowodem tradycji grimuarycznej w zgodzie z chronologią są księgi Orfickie, magiczne papirusy i bizantyjska literatura wywodząca się z nich. To źródło ostatecznie zderzyło się ze średniowiecznym Chrześcijaństwem i Renesansowym Neoplatonizmem. Wstrząsem tego zderzenia są grimuary, […]

5 10, 2014

Święty Cyprian – Patron Nekromantów

By |2019-09-14T19:17:26+02:00Październik 5th, 2014|Nekromancja|6 komentarzy

Wprowadzenie

Żadna postać katolickiego chrześcijaństwa nie jest otoczona większą tajemnicą niż jeden z niejasnych świętych, św. Cyprian. Jako jeden z mało znanych świętych przez wiele wieków uważany był za patrona magów, pogan i nekromantów. W końcu jednak został usunięty z kalendarza katolickich obchodów. Mimo tej pozornej degradacji, św Cyprian nadal przyciąga silne poparcie i zniewala umysły tych, którzy widzą go jako punkt syntezy między religią kościoła i zakazanymi sztukami.

W przeciwieństwie do jego unikalnej pozycji jako świętego i zarazem czarownika, niewiele jest napisane o nim i to, co napisano spotkać można raczej w obcych językach (często innych nawet niż angielski), a nawet te pisma nie tłumaczą często tego jak można nawiązać więź z tym świętym oraz jak go przywoływać.

Tekst ten stara się uzupełnić te braki, źródłem tej wiedzy są informacje zebrane bezpośrednio z komunii ze świętym jak również z przekazów innych wielbicieli świętego nekromanty. Przedsięwzięcie to zrodziło się z ślubów złożonych Świętemu Cyprianowi jako zapłata za wszystkie błogosławieństwa i wsparcie jakim mnie obdarował i zawiera tłumaczenia orisons, modlitw oraz inkantacji z Włoskiego, Hiszpańskiego i Portugalskiego. […]

11 04, 2013

Nekromancja – konstytucja człowieka

By |2019-05-25T00:14:56+02:00Kwiecień 11th, 2013|Nekromancja|3 komentarze

 

Poprzez słowo konstytucja zawarte w tytule tego artykułu mam na myśli całościowe, pełne rozumienie ludzkiej istoty, prościej mówiąc, słowo to odnosi się do ciał jakie człowiek posiada lub posiadać może – w zależności od modelu, filozofii i religii jaką przyjmiemy w danym momencie do danych praktyk. Pragnę więc omówić na kilku wybranych przykładach postrzeganie człowieka jako istoty całościowej, zarówno fizycznej jak i subtelnej w różnych kulturach.

[…]

30 03, 2013

Nekromancja: Wstęp

By |2019-05-25T00:15:12+02:00Marzec 30th, 2013|Nekromancja|2 komentarze

220px-Hel

  „Czy znacie starą władczynię świata, starą niezmordowaną wędrowczynię? Wszystkie palące namiętności, wszystkie egoistyczne chęci, wszystkie nieokiełznane siły ludzkości, wszystkie tyrańskie słabości, kroczą przed chciwą posiadaczką naszego padołu boleści i z kosami w rękach zbierają swoje wieczne żniwo. Królowa jest stara jak czas, ale jej szkielet przyodziany jest jeszcze w ruiny kobiecej piękności, którą odbiera zakochanej w sobie młodości.
Jej głowę zdobią zimne włosy, które do niej nie należą. Od usianych gwiazdami włosów Beryniki aż do przedwcześnie posiwiałych włosów, które ściął kat z głowy Marii Antoniny, zdobi się owa grabieżczyni ukoronowanych głów szatami królowych. Jej zetlałe lodowate ciało okrywają spłowiałe błyskotki i podarta chusta. Jej ręce ozdobione pierścieniami trzymają diadem i sztylety, berła i piszczele, kamienie i popiół. Kiedy nadchodzi, wtedy bramy otwierają się same, przechodzi przez mury i dociera do samej alkowy króla; wyzyskiwaczy żyjących z cudzej biedy zaskakuje w czasie ich najtajniejszych orgii; zasiada przy ich stole, napełnia ich puchary i uśmiechając się do ich pieśni ukazuje swoje wyszczerbione zęby, siedzi tuż przy ukrytej za kotarą dziewce.
Chętnie skrada się wokół […]

14 01, 2013

Anatomia Umierania

By |2019-05-25T00:15:51+02:00Styczeń 14th, 2013|Nekromancja|1 komentarz

 

„Ngo-śes-pa dang grol-ba dus-mnyam-du ‘ong-ngo
Ze zrozumieniem przychodzi wyzwolenie.”
Bar-do Thos-grol

 

Nie znajdziemy żadnej innej tradycji filozoficznej czy religijnej, w której do śmierci przywiązywano by tak niewielką wagę i znano jej anatomię tak dokładnie jak w filozofii Buddyzmu. Chciałbym więc, by ten artykuł, mimo, że w swojej naturze nie jest poświęcony tematyce wyłącznie okultystycznej (przynajmniej z punktu widzenia zachodniej tradycji magii) ukazał Wam ideę śmierci jako inicjacji prowadzącej do oświecenia, czy też wyzwolenia. W pierwotnej istocie ten esej ma być wstępem do grupy artykułów związanych z tanatologią oraz – co bliższe zachodniemu okultyzmowi – z nekromancją. Wszystkie religie zgadzają się, co do tego, że śmierć nie jest definitywnym końcem, że umiera jedynie powłoka materialna, zaś duchowa świadomość idzie dalej. Każdy system opisuje więc zjawisko exitus letalis[1] dość pobieżnie skupiając się raczej na elementach eschatologicznych. I tutaj pojawia się Buddyzm, który bardzo dokładnie opisuje anatomię umierania.

[…]

NEWSLETTER

Jeśli lubisz naszą stronę i chcesz dostawać powiadomienia o nowościach, zapisz się do naszego newslettera. Obiecujemy nie wysyłać SPAMu!