Nekromancja – konstytucja człowieka

 

            Poprzez słowo konstytucja zawarte w tytule tego artykułu mam na myśli całościowe, pełne rozumienie ludzkiej istoty, prościej mówiąc, słowo to odnosi się do ciał jakie człowiek posiada lub posiadać może – w zależności od modelu, filozofii i religii jaką przyjmiemy w danym momencie do danych praktyk. Pragnę więc omówić na kilku wybranych przykładach postrzeganie człowieka jako istoty całościowej, zarówno fizycznej jak i subtelnej w różnych kulturach.

Kabała

Pierwszą filozofią jaką chcę omówić jest Kabała, żydowska sztuka mistyczna, w której człowiek podobnie jak cały świat podzielony jest na cztery części. Podział ten wynika z założenia starożytnych uczonych, że Wszechświat w swej naturze jest zbyt skomplikowany by móc pojąć go całościowo i niepodzielnie. W tym celu owi mędrcy stworzyli symbolicznego Demiurga, który zawiera w sobie wszystko i jest wszystkim, nazwali go יהוה. Jego imię składa się z czterech hebrajskich liter i sam w sobie w ten sposób dzieli wszystko na cztery części, również człowieka. Jod oznacza czysty pierwiastek męski, żywioł ognia, kabalistyczny świat archetypowy – Acilut, a także Chaję – siłę życiową. Pierwsze He oznacza pierwiastek żeński, żywioł wody, kabalistyczny świat twórczy – Beriję, a także Neszamę – intuicję. Waw symbolizuje Anioła Stróża, żywioł powietrza, kabalistyczny świat formatywny – Jecirę, a także Ruach – czysty intelekt. Drugie He jest odpowiednikiem nas samych na Drzewie Życia, symbolizuje zagubioną księżniczkę, żywioł ziemi, kabalistyczny świat materialny Asiję oraz duszę zwierzęcą Nefesz.

Nefesz jest terminem wieloznacznym. Choć słowo to jest tłumaczone na język polski jako „dusza” to zdecydowanie nie jest to ostateczna dusza – tłumaczenie jest niekonkretne, bowiem Nefesz jest jedynie częścią duszy, jedną z wielu. Jest to wymiar, w którym całkowicie dominuje witalność, to esencja życia, która sprawia, że każde stworzenie pragnie instynktownie kontynuować swoje życie. To dzięki niej odbywają się wszelkie życiowe procesy od kiełkowania nasion po ucieczkę przed drapieżnikiem. Nefesz jest biologicznym istnieniem, dlatego też człowiek nie posiada Nefesz, a jest Nefesz. Miejscem ciała, w którym znajduje się Nefesz jest tradycyjnie wątroba.

Drugim wymiarem człowieka jest nieobecny w roślinach i zwierzętach obszar emocjonalny i intelektualny. Czyli Ruach oraz Neszama. Ruach wyraża się emocjami, ambicją, żądzą, zazdrością, pragnieniem, litością, Neszama zaś rządzi intelektem i również duchowością bowiem kontroluje emocje. Miejscem ciała, w którym znajduje się Ruach jest serce zaś miejscem Neszamy jest mózg. Dopiero te trzy elementy – Nefesz, Ruach i Neszama tworzą to, co w języku polskim nazywamy duszą odróżniającą człowieka od zwierząt i roślin, których istnienie rozgrywa się wyłącznie w Nefesz. „Bóg stwarzający pierwszego człowieka bywa porównywany do szklarza, który siłą swoich płuc kształtuje szklane naczynie. Jego oddech (Neszama) opuszcza Jego wargi, przemieszcza się jako prąd (wiatr) powietrza (Ruach) i wypełnia powietrzem (Nefesz – siłą witalną) – naczynie.”

(„Ukształtował go z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza duszę życia.”)

Neszama jest najbliżej Boga, podczas gdy Nefesz uruchamia funkcjonowanie ludzkiego organizmu, z którym jest złączony w procesie biologicznego istnienia. Ruach jest pomiędzy nimi, wiążąc człowieka z jego duchowym źródłem.

Tak jak każda istota żywa, człowiek najpierw zdominowany jest przez Nefesz (czysto biologiczną chęć istnienia). Jeżeli rozwija w sobie Ruach – właśnie ten wymiar staje się dominujący w jego życiu i przybliża go do Boga. Gdy następnie postępuje etycznie i w coraz pełniejszej zgodzie z nakazami Boga – dba o Neszamę i przybliża się nią do Boga jeszcze bardziej.

Według Zoharu końcowym etapem tej drogi jest otrzymanie „duszy dusz”. Ta dusza wyższego poziomu to Chaja.

Siły duchowe, które skupiają się w człowieku, tworząc jego istotę (Nefesz, Ruach i Neszama), to nie wszystkie elementy duchowe, dotyczące istoty ludzkiej. One tworzą jedynie or hapnimi, czyli ludzkie światło wewnętrzne. Poza nim – według kabały – istnieje jeszcze or hamakif, czyli światło zewnętrzne wobec człowieka, ale z nim powiązane. Podczas gdy Chaja decyduje o wolnej woli i wierze, a jej światło pochodzi z sefiry Chochma (mądrość), istnieje jeszcze Jechida – jest wyższym poziomem, na którym człowiek odnajduje wewnętrzne połączenie z Bogiem, niedostępne żadnym innym istotom, i jej światło wydobywa się z sefiry Keter (korona).

Starożytny Egipt

W opisach egipskiego konceptu ludzkiej duszy zazwyczaj wymienia się trzy najważniejsze właściwości duszy: Ka, Ba, i Ach. Egipcjanie jednak wierzyli, że ludzkie ciało obejmuje dziewięć różnych elementów składowych. Były to:

Kha – ciało fizyczne, które umiera, a zachować je można jedynie w procesie mumifikacji.

Ka – ciało energetyczne. Energia żywej istoty, która nie umiera i trwa nawet po śmierci ciała fizycznego. Ka jest siłą witalną odpowiedzialną za instynkt życia, pierwotnie traktowano ją jako męską siłę rozpłodową i przedstawiano w postaci byka. Później przypisano jej funkcję duchową, a jej wizerunkiem stały się dwa ramiona wzniesione w górę. Noszony przy sobie wizerunek Ka miał wzmacniać jej ochronne właściwości. Ka była związana również z energią witalną tworzoną przez zjadane pożywienie, dlatego wspomagano Ka ofiarami pogrzebowymi (kau): „zamiast składania ofiar materialnych, proszono przechodniów o odczytywanie specjalnych formuł magicznych, które pozwalały na „ożywienie” pokarmów siłą głosu”. Istniała też grupa kapłanów, która składała ofiary Ka trzy razy dziennie. Ta część ludzkiej duszy objawiała się zazwyczaj po śmierci – od czego jedynym wyjątkiem mieli być faraonowie, którzy jako osoby związane ze sferą boską mieli objawiać swoje Ka już za życia. Wierzono, że Ka tworzone jest razem z człowiekiem, co ukazuje wizerunek boga Chnum, który stwarza na kole garncarskim dziecko, a wraz z nim jego duchowego sobowtóra – Ka. Po śmierci ciała, Ka przebywała w grobie zamieszkując zmumifikowane ciało lub posągi będące jej wizerunkiem. Mogła się poruszać, jeść i pić i potrzebowała do życia materialnego pożywienia niczym przed śmiercią. Ka symbolizowała jednocześnie siłę wyższą jak i przyziemne instynkty.

Ba – właściwa „dusza”, „psyche” człowieka, esencja witalna. Przedstawiana była jako czarny łabędź. W dzień przebywała w grobie zmarłego dostarczając mu powietrza i pożywienia, w nocy zaś podróżowała na Słonecznej Barcie boga Ra. Ba nie potrzebowała pożywienia, gdyż żywiła się pokarmem ze Świętego Drzewa bogini Hathor i piła wodę życia ze świętego basenu. Początkowo Ba było określeniem stosowanym z myślą o nowych bóstwach, później dopiero, pod koniec Starego Państwa zaczęto uważać Ba za nieśmiertelną siłę duchową człowieka.

Akhu – intelekt. Ta, również nieśmiertelna właściwość odnosiła się do umysłu ludzkiego. Symbolizowała zarówno intelekt jak i wolę i intencję człowieka, które nie ulegały destrukcji po jego śmierci i wznosiły się do niebios by żyć tam razem z bogami i gwiazdami. Akhu ujawniała się po sądzie jakiem poddawany był każdy zmarły i po połączeniu się jego Ba i Ka. Początkowo Akhu przypisywana była tylko bogom i władcom – czyniła faraona boskim synem Ra, uosobieniem mocy boskiej w człowieku. W czasach Nowego Państwa uznano dopiero, że zwykli śmiertelnicy również posiadają Akhu. Jej wizerunkiem był Ibis z czubem, o tęczowym upierzeniu. Symbolizowało ono duchową transformację w tę najwyższą zasadę duchową jaka dokonywała się po śmierci.

Ab – świadomość uczuć i emocji. W ludzkim ciele odpowiednikiem Ab było serce, siedziba uczuć, dobra i zła. Ab była też wyrazem moralnej świadomości. Tutaj istniał konflikt pomiędzy indywidualną wolą a poczuciem więzi z otoczeniem. Zadaniem Ab było doprowadzenie do równowagi i harmonii pomiędzy sprzecznymi pierwiastkami duchowymi. Po śmierci mogła ona opuścić ciało i żyć wraz z bogami, lub zostać pożarta przez Ammit, jeśli tak zadecydował sąd w salach Maat.

Sekhem – wola twórcza. Nie posiadająca formy siła życiowa człowieka, która po śmierci trwała wraz z Akhu w niebiosach.

Khaibit – cień. Na wizerunkach grobowych z czasów Nowego Państwa często przedstawiany jest czarny cień, część człowieka, która opuszcza grób razem z duszą. Cień stanowi ochronę, a jego symbolem był wachlarz. Czasem terminem Khaibit określano wizerunek lub wygląd całościowy osoby, a czasem utożsamiano z ciałem fizycznym lub zwłokami. Wierzono, że cień może oderwać się od ciała, lecz zazwyczaj pozostawał w pobliżu Ba.

Ren – prawdziwe imię, także imię magiczne będące symbolem Wyższej Jaźni człowieka. Wierzono, ze można zniszczyć człowieka lub obdarzyć go mocą znając jego prawdziwe imię. Dlatego też egipskie ceremonie nadawania imienia były tajne, a zamiast Ren zazwyczaj używano pseudonimów.

Sahu – niezniszczalne ciało duchowe człowieka. Ujawniało się po osądzie zmarłego w salach Maat. Powstawało wówczas zachowuje wszystkie mentalne i duchowe właściwości jakie posiadała żywa osoba.

Według wierzeń staroegipskich nie tylko ludzie, ale także zwierzęta posiadały duszę – Ka. Poza nimi także rośliny, woda, kamienie i inne elementy przyrody. Dusza była czymś nieodłącznie związana z ciałem, a jej istnienie zależało od przetrwania ciała, które było jej siedzibą.

Czy istnieją inne podziały?

Oczywiście, że podane przeze mnie dwa przykłady – kabalistyczny i mitologii egipskiej – nie są jedynymi teoriami czy schematami wieloskładnikowej duszy ludzkiej. Każda mitologia i religia ma własną koncepcję. I w ten sposób chrześcijaństwo mówi jedynie o dualistycznej duszy i ciele, ezoteryczne koncepcje o istnieniu ciała fizycznego, astralnego, mentalnego i duszy, a nordyckie wierzenia wspominają o aż jedenastu elementach składowych istoty ludzkiej. Zachęcam wszystkich do prowadzenia własnych studiów w tym obszarze.

Na koniec chcę jeszcze przedstawić jedną z dość ciekawych koncepcji okultystycznych z początku XX wieku, w której człowieka dzielono w ten sposób:

konstytucja

O Rasphul

Adept magii z dziesięcioletnim doświadczeniem, szkolony od najmłodszych lat przez osobistego mentora, później rozwijał swoje zdolności w sposób samodzielny. Nieobce są mu praktyki medytacyjne, transu, magia rytualna z elementami magii ceremonialnej. Przeciwnik magii chaosu. Obecnie praktykuje hermetyzm Bardonowski. Motto magiczne: "Trzeba wiedzieć, żeby się odważyć, odważyć się, żeby zechcieć, chcieć, żeby osiągnąć Królestwo, a żeby panować, trzeba Milczeć."

Sprawdź Również

Nekromancja – Rola umarłych w żywej tradycji

Twierdzę, że rola umarłych we współczesnej tradycji zachodniej magii została wykluczona w porównaniu do innych …

3 komentarze

  1. Prowadzicie bardzo dobrą stronę internetową
    Nekromacja to pewnego rodzaju forma praktyk magicznych, w której nekromanta czyli czarujący , przyzywa duchy zmarłych w celu poznania przyszłości lub celach własnych, Nauka ta dla nieodpowiednich osób może być niebezpieczna.Słowo nekromancja pochodzi od greckiego nekros – czyli martwy.

    • Owszem, pod warunkiem iż rozpatrujemy ją słownikowo, jednak w praktyce magicznej nekromancja nie służy jedynie przywidywaniu przyszłości.

  1. Pingback Anonim

Powered by themekiller.com