Kain, Oracz Ziemi i Pierwszy Morderca

Strumień Kainicznej gnozy Templum Falcis Cruentis łączy się i manifestuje przez kult Senora la Muerte, może też kierować do wielu egzoterycznych i ezoterycznych źródeł, ale fundament Kainicznej linii kultu śmierci jest pierwotnie umiejscowiony w biblijnej opowieści, apokryficznych i gnostycznych tekstach i w całej ustnej tradycji o Mistrzu Kainie.

Kain, który był pierwszym synem Ewy, jest centralną figurą w wielu ezoterycznych tradycjach. Pełni szczególną rolę w opowieściach różnych tradycji Gnozy Antynomiańskiej i tradycyjnych form czarnego czarostwa. Rola ta jest mu często przypisywana, ze względu na Kabalistyczne i apokryficzne źródła, które umiejscawiają go jako pierwszą na ziemi manifestację Ciemnej Strony. Sekretna tradycja naucza, że Adam nie był jego prawdziwym ojcem, i jego matka, Ewa, pozwoliła się skusić w inne sposoby podczas jej spotkania z Przebiegłym Wężem.

Nawiązując do tych ustanowionych, lecz ukrytych nauk, był to Diabeł (Samael, Szatan lub Lucyfer) w swojej osobie, który poprzez formę Węża, zamanifestował Jego Czarne Światło i pokierował Ewę do zjedzenia owocu z Drzewa Wiedzy, podczas gdy w tym samym czasie uwiódł ją i zasiał swoje płomieniste nasienie w jej łonie. Owoc tego błogosławionego wtargnięcia ożywił ducha ognia w ciemności materii, pozostawiając Ewę w jej nieprzebudzonym stanie, do czasu narodzin Kaina. A więc, gdy Ewa, nawiązując do Biblii, rzekła: „Spłodziłam człowieka z Panem” wcale nie miała na myśli JHWH/Yaldabaoth.

Dość interesującym jest też to, że imię Kain możemy tłumaczyć jako „przyswojony”, „nabyty” lub alternatywnie „lanca”, „włócznia” w kontekście bycia szybkim lub uderzać szybko jak włócznia.

A zatem tym był Kain, pierworodnym synem, którego sekretna linia krwi łączyła Go z akosmicznym ogniem Zewnętrznego Światłą, który stał się drugim darem Diabła, Samaela dla Ewy. I Kain był tym, którego przeznaczeniem było otwarcie bram pomiędzy Królestwem Czarnego Światła (Sitra Ahra) i Sefirotycznym Królestwem, w którym demiurg JHWH uwięził iskry Boskości i Bezforemnego Ognia Nieznanego Eonu Sprzed Wszystkich Eonów, w trakcie ślepego aktu kreacji.

Po Kainie, Ewa dała życie drugiemu synowi, ten zaś był prawdziwie spłodzony przez Adama, nazwała go ona Abel. Dla kontrastu, Abel był wynikiem bezesencjonalnej unii pomiędzy Ewą, dźwigającą boską iskrę upadłą w ciemność kreacji i Adamem, który nie był niczym więcej jak stworzeniem z gliny. W rezultacie Abel wyrósł na pozbawione ducha przeciwieństwo Kaina (i może być rozumiany jako reprezentacja zrodzonego z gliny ograniczenia, lub przyczynowo nałożonego ego samego Kaina).

W tym momencie Kainiczne podwaliny naszego kultu Żniwiarza zaczynają przybierać konkretną formę, napisane zostało, że Abel dorósł i stał się „hodowcą owiec”, podczas gdy Kain został „oraczem ziemi” i Pierwszym Żniwiarzem…

Od samego początku istniała pewna rywalizacja pomiędzy Kainem i Ablem, wynikała ona z ich przeciwstawnej duchowej natury. Kain, który mógł czuć rosnące ciepło Jego Płonącej Krwi, był odciągany z dala od jego fałszywej rodziny i ich Pana, stając się coraz bardziej i bardziej wrogiem swojego „brata”. Ta pretensja miała swoją kulminację w decydującym momencie Przebudzenia Kaina, które zaczęło się rozwijać w momencie, gdy Demiurg zażądał wartościowej ofiary od obu braci.

Abel, który zarówno bał się jak i kochał swojego boga, stwórcę Yaldabaoth-JHWH, „składał pierwociny ze swej trzody i jej tłuszczu” jako ofiarę, którą umieścił w świętym ogniu. Kain, który poznał swym sercem, że Demiurg nie jest Prawdziwym Bogiem, niechętnie „przyniósł ofiarę do Pana z małej części owoców ziemi”.

Dym z ofiary Abla uniósł się wysoko do góry, po same niebiosa, podczas gdy dym z ofiary Kaina opadał nisko i unosił się delikatnie ponad ziemią. Demiurg spojrzał przychylnie na ofiarę Abla, jednak odrzucił ofiarę Kaina. Powód odrzucenia nie został nigdy w pełni wyjaśniony, nawiązując jednak do tradycji, wierzy się, że odmowa musiała być spowodowana brakiem oddania względem bóstwa swojego brata i niechęcią z jaką Kain ją złożył.

Nawiązując do pewnych ezoterycznych interpretacji, dym z ofiary Kaina kierujący się ku gruntowi zamiast ku niebu może być rozumiany jako znak „aprobaty” ze strony chtonicznych mocy powiązanych z Inną Stroną. Mocy, do których Kain później z pomocą rozlanej krwi swego brata otworzy ścieżkę.

Gdy jego ofiara została odrzucona przez Demiurga, gniew Kaina zwrócił się w stronę Abla i jego wymagającego boga. Był to moment, w którym Kain został poprowadzony przez płonącą krew znajdującą się w jego żyłach, by mógł postawić stopy na Ścieżce Mrocznej Strony. Przekonał on Abla by podążył za nim na jedno z pół uprawnych i tam go zamordował. Złożył w ten sposób najwyższą ofiarę swojemu prawdziwemu ojcu, Samaelowi, a rozlana krew jego brata wsiąkła w tą samą ziemię, która wcześniej zaakceptowała dym z palonej przez Niego ofiary.

Nie ma dokładnego opisu samego aktu morderstwa, ale w nawiązaniu do tradycji i folkloru, bronią użytą w tym celu mógł być kamień, drewniana pałka, kość zwierzęca lub jedno z jego narzędzi oracza, prymitywny pług lub sierp…

Poprzez tą krwawą ofiarę, która w pewien sposób przypomina zarówno ofiarę z owcy złożoną przez Abla jak i uprawę ziemi przez Kaina (w tym przypadku ziemia zamieniona jest przez glinę – Abla), Kain zainicjował Przebudzenie Jego Demonicznej Natury i otworzył wrota pomiędzy polami krwi (Pierwszą Hakeldamą) i ich klifotyczną manifestacją wewnątrz cienistego świata Nahemoth. Nawiązując do niektórych tradycji, to jest moment, w którym chtoniczny i młodszy aspekt Lilith, Matki Demonów, akceptuje i spija rozlaną krew Abla, w pełni ujawniając rolę Kaina jako Lewo-Ręcznego Żniwiarza i Nośce Śmierci.

Śmierć Abla była pierwszą ludzką śmiercią na świecie i została zadana przez Kaina, przez pierwszy akt morderstwa zainspirowany przez Lucyferyczny impuls wewnątrz Kaina i bezgłośny szept Jego ojca, Samaela-Szatana. Poprzez Kaina, wola Klifotycznych mocy została zamanifestowana. Korzenie Drzewa Śmierci, połączyły się z korzeniami Drzewa Życia (lub Drzewa Kłamstw) i przełamując przez manifestację, stworzyły wrota do Czarnego Światła wewnątrz ziemskiego Malkut.

Śmierć, w jej pierwszym aspekcie i manifestacji była zatem wprowadzeniem w świat mocy Innej Strony, rozumianej dla Czarnego Światła jako pomoc w uwolnieniu części Nieuformowanego Ognia Ducha, który był trzymany wewnątrz przyczynowych form kosmicznych.

Nawiązując do Kainicznej Gnozy, demiurg wskazał archonta Azraela jako Anioła Śmierci w celu kontrolowania mocy sił pochodzących z Ciemnej Strony, które wtargnęły do zamkniętego kręgu kreacji.

Kain, który zabił pozbawionego duszy Abla, wyeliminował także część jego własnego ograniczonego i iluzorycznego ego, stając się coraz bardziej i bardziej świadom jego prawdziwego pochodzenia i potencjału. Aby dostosować się do woli przekroczenia ograniczeń przyczynowej egzystencji, konsekwentnie sprzymierzał się z anty-sefirotycznymi i akosmicznymi mocami.

Według niektórych tradycji po popełnieniu morderstwa, Kain został pouczony przez czarnego kruka (A’arab Zaraq – Kruk Rozproszenia i Śmierci) by wykopać grób i zakopać w nim ciało jego słabego brata Abla, przez co Pierwszy Żniwiarz i Morderca stał się również Pierwszym Grabarzem i Panem Pierwszej Mogiły (Pierwsza Gulgalta).

Przez ten czyn uformowało się krwawe przymierze pomiędzy Kainem, florą którą podlał krwią Abla i ziemią, w której pochował jego ciało. Jest to wskazówką dlaczego goździki i róże są poświęcone Panu Śmierci w Kainicznej linii. Tradycyjna opowieść mówi o białych kwiatach niewinności i ignorancji skropionych na czerwono krwią Abla.

W nawiązaniu do biblijnego mitu, kiedy demiurg odkrył co zrobił Kain, przywołał Kaina by zadać mu pytania i osądzić. Powiedział do Kaina: „Gdzie jest Abel twój brat?” na co Kain odpowiedział: „Nie wiem. Czyż jestem stróżem brata mego?”. Rozgniewany demiurg rzekł: „Cóżeś uczynił? Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi! Bądź więc teraz przeklęty na tej roli, która rozwarła swą paszczę, aby wchłonąć krew brata twego, przelaną przez ciebie. Gdy rolę tę będziesz uprawiał, nie da ci już ona więcej plonu. Tułaczem i zbiegiem będziesz na ziemi!”

W tym kontekście mowa jest o spryskanym krwią polu, czasami opisywanym w tradycjach ezoterycznych jak „czerwona pustynia” lub „cierniowa ścieżka ognia”, która stała się Jego (i Jego wyznawców) drogą prowadzącą poza ograniczającą kreację demiurga. W innym kontekście nawiązującym do misteriów Kaina jako Pana Zatrutego Sierpa, to samo przeklęte pole opisywane jest jako „upadły ogród śmierci” który wydaje jedynie plony złorzeczne, zbierane lewą ręką.

Po usłyszeniu wyroku i klątwy demiurga, Kain zaczął prosić swojego Pana o ochronę przed tymi, którzy chcieliby go zabić w trakcie tułaczki. W odpowiedzi na to otrzymał on błogosławieństwo „znamienia Kaina”, nazywanego klątwą jedynie przez profanów. Znak ten chronił go przed wszystkimi, którzy chcieliby widzieć Kaina martwym i powiedział jego Pan: „Ktokolwiek by zabił Kaina, siedmiokrotną pomstę poniesie!”

Ta część Kainicznej opowieści otwarta jest na interpretacje i powinna być rozumiana w nawiązaniu do osobistej tradycji i poziomu inicjacji czytelnika. Na przykład, czytający mógłby zastanawiać się kim jest „Pan”, do którego modlił się Kain i który zesłał mu znamię. Czy rozwścieczony demiurg, który zesłał na niego klątwę naprawdę nie chciałby jego krzywdy i by go chronił? A może był to ten sam „Pan”, przez którego Ewa proklamowała spłodzenie mężczyzny po odbyciu stosunku z Wężem?

Po wygnaniu, Kain, który poszukiwał duchowego ognia swego Ojca, porzucił swoją ziemię i wyruszył krętą ścieżką do Zewnętrznego Królestwa. Opuścił on miejsce obecności demiurga i zamieszkał w ziemi Nod, na wschód od Edenu. Rozumiemy krainę Nod (Nod jest hebrajskim słowem oznaczającym „bez korzeni” lub „tułacza”) jako reprezentację Kainowe pożądanie zakazanych misterów Ciemnej Strony, Jego tęsknotę za królestwem jego własnego Boga, i drogę prowadzącą do totalnej transcendencji Jego własnych przyczynowych ograniczeń i wszelkiej niedoskonałości, która została na niego zrzucona.

Wewnątrz kainicznego kultu śmierci, Nod jest synonimem długiej i ciernistej drogi prowadzącej tych, którzy wywodzą się z Krwi Kaina po Jego śladach, poza kreację demiurga w Królestwo Czarnego Światła.

Nawiązując do tradycji, Kain osiedlił się przez chwilę gdzieś w krainie Nod wraz z Jego bliźniaczą siostrą (której imię nie jest wymienione, ani nawet nie jest wspomniana w Biblii) zrodził wielu silnych potomków. Inna tradycja mówi, że Kain nie miał siostry, ale w trakcie podróży spotkał kobietę, która została wygnana z Edenu długo przed nim…

Kain wraz z tajemniczą kobietą spłodził wielu silnych potomków, którzy jak ich ojciec, posiedli i przebudzili Ducha i stali się noścami Płomiennej Krwi Samaela. Kain był zatem duchowym przodkiem wszystkich mężczyzn i kobiet, którzy, ze względu na ich dziedzictwo Satanistycznej Krwi, reprezentują moce Czarnego Światła na powierzchni ziemi.

Oto, co jest napisane w Piśmie:

Kain zbliżył się do swej żony, a ona poczęła i urodziła Henocha. Gdy Kain zbudował miasto, nazwał je imieniem swego syna: Henoch.
Henoch był ojcem Irada, Irad ojcem Mechujaela, a Mechujael ojcem Metuszaela, Metuszael zaś Lameka.
Lamek wziął sobie dwie żony. Imię jednej było Ada, a drugiej – Silla. Ada urodziła Jabala. Brat jego nazywał się Jubal. Silla – ona też urodziła Tubal-Kaina; był on kowalem, sporządzającym wszelkie narzędzia z brązu i z żelaza. Siostrą Tubal-Kaina była Naamah.

sigil kaina

Jabal był pierwszym z ludzi, który wzniósł świątynie dla bożków, a Jubal wymyślił muzykę i pieśni, którymi ich chwalił. Tubal-Kain był poprawnie nazwany, dokończył on dzieło swego przodka, Kaina. Kain popełnił morderstwo, a Tubal-Kain był pierwszym, który wiedział jak kuć żelazo i brąz, tworząc broń używaną w walce. Naamah, „ukochana”, zdobyła swe imię od słodkich dźwięków, które wydobywała z cymbałków podczas wzywania wiernych do oddania hołdu bożkom, wymyśliła także tkactwo.

Poprzez ten opis przodków, widzimy, że duchowość Kaina obudziła Linię Krwi będącą źródłem ludzkiej cywilizacji i reprezentuje początek niezależności, która niszczy dotychczasowe plany demiurga i jego archontów względem ludzkiej rasy.

Zatem, Płonąca Linia Krwi Kaina zaistniała równolegle do zastojowej rasy Adama. Zawierała Pneumatyczną Elitę, która ciągle niesie Przbudzający Ogień Ducha i używa Zakazanego Światła Samael-Lucyfera by nieść iluminację w świat materialnej ciemności.

Mówi się, że Kain został związany z ziemską egzystencją przez siedem generacji, i po tym okresie został rzekomo zabity przez Lamecha, który niechcący strzelił do niego z łuku. Niektóre opowieści mówią, że „znamię Kaina” było parą rogów lub porożem wyrastającym z Jego czoła, i Lamech, który był niemal ślepy, pomylił go ze zwierzęciem w trakcie polowania.

Prawdziwe znaczenie tej części kainicznego mitu jest, ponownie, zależne od interpretacji i poziomu inicjacji adepta. Fakt, że Kain został zabity przez kogoś z jego Lini Krwi, może być postrzegany jako pełne zamknięcie kręgu śmierci i jako przekroczenie przez Kaina w sposób ostateczni i transcendentny ograniczeń nałożonych na niego przez życie, a także jego pełne wstąpienie na Ciemną Stronę. Może to też oznaczać, że po siedmiu generacjach Mrocznego Istnienia, zrodzone z gliny ego Kaina i ograniczenia śmiertelności zostały kompletnie usunięte przez Jego własną Pneumatyczną Krew i Duchowy Ogień.

Poprzez śmierć Jego fizycznej skorupy wrota Sitra Ahra zostały szeroko otwarte dla Kaina i On w swojej wywyższonej i Ukoronowanej Ogniem formie, ostatecznie zajął miejsce na Tronie Śmierci, jako Pan Cieni Śmierci (Baaltzelmoth).

Inne tradycje nie wspominają nic na temat zabójstwa Kaina, zamiast tego wierzy się, że na koniec Jego tułaczki (którą kontynuował po spłodzeniu Jego błogosławionych potomków), kontynuował On transcendencję ku Ciemnej Stronie, gdzie jego rola jako Lewo-Ręcznego Żniwiarza i Niosącego Śmierć została wyniesiona na poziom, w którym zajął jeden z Klifotycznych tronów.

Inną ważną koncepcją, którą chcielibyśmy zaprezentować jest symbolika szkieletowej formy Kaina. Wewnątrz naszej linii nekrozoficznej praktyki, szkielet reprezentuje duchową prawdę poza iluzją materialnej egzystencji i skończoności życia. Symbolizuje zrodzoną z ognia esencję, która jest uwięziona wewnątrz zrodzonego z gliny ciała i/lub nieoświeconego ego. Opowieść o zabiciu Abla powinna być rozumiana jako alegoria oznaczająca odrzucenie materialnego ciała, reprezentowanego przez mięso; i odkrycie Duchowego Ciała, symbolizowanego przez szkielet, który jest Światłem Azotha/Ogniem Ducha w wykrystalizowanej formie.

Zamorderstwo Abla powinno być postrzegane jako sposób Kaina na zabicie Jego własnego zrodzonego z gliny ograniczenia, które krępowało Jego Akosmiczną Pneumę do obalenia kreacji demiurga. Następnie, można by powiedzieć, że podczas gdy Abel gnił w pierwszym grobie, tak naprawdę był to Kain sam w sobie, który przeszedł przez Nigredo i proces „oczyszczenia przez rozkład” Zakazanej Alchemii.

Usunięcie gliny Abla odkryło prawdziwą twarz Nienarodzonej Jaźni, reprezentowanej przez czaszkę. Więżące odzienie ego – mięso, zostało zastąpione przez czarny płaszcz inicjacyjnych misteriów zakrywających Czarne Światło Mistrzowskiego Ducha przed oczami profanów. którym brak umiejętności dostrzeżenia Jego chwały. Jednak dla tych, którzy posiadają Jego płomienną krew, ciemność która skrywa Jego formę staje się rozświetloną aureolą przynoszącą Lucyferyczną iluminację boskiej prawdy zza eonu kosmicznych archontów.

Zatem, szkielet należy postrzegać jako symbol wieczystego Ducha, który istniał niezwiązany przed upadkiem, lub manifestacją w materii, i który staje się ponownie wolny od „Przyczynowego Istnienia” po śmierci skończonego, iluzorycznego ego – ciała z gliny.

W tym kontekście, prawdziwe znaczenie czarnej czaszki, używanej często jako symbol esencji Lewoskrętnego Władcy Śmierci jest również ujawnione. Reprezentuje Nieśmiertelny Ogień Mistrza oraz Czarne Światło Gnozy niosące moc, wiedzę i wolność dla tych, którzy odważą się „zamordować Abla” we wszelkich jego manifestacjach.

W tym krótkim tekście prezentującym kainiczny mit, każdy może dostrzec połączenia między różnymi tradycyjnymi aspektami Władcy Śmierci w formie Żniwiarza. To jasno pokazuje, że gdy wdrożymy esencję Kaina, kult Pana Śmierci wzniesie się z poziomu prostej folk magii, do bogatych, ezoterycznych tradycji ze starożytnymi korzeniami i niesamowitym duchowym i magicznym potencjałem.

liber5

 

O Rasphul

Adept magii z dziesięcioletnim doświadczeniem, szkolony od najmłodszych lat przez osobistego mentora, później rozwijał swoje zdolności w sposób samodzielny. Nieobce są mu praktyki medytacyjne, transu, magia rytualna z elementami magii ceremonialnej. Przeciwnik magii chaosu. Obecnie praktykuje hermetyzm Bardonowski. Motto magiczne: "Trzeba wiedzieć, żeby się odważyć, odważyć się, żeby zechcieć, chcieć, żeby osiągnąć Królestwo, a żeby panować, trzeba Milczeć."

Sprawdź Również

Liber Falxifer I – Tytuły i Manifestacja Pana Śmierci

Najważniejsze atrybuty powiązane z Panem Śmierci/SLM w kontekście zamkniętego kultu mogą być odnalezione w rdzeniu …

Powered by themekiller.com