Czarostwo Kornwalijskie – Narzędzia Pellara

Ziemia, obserwacja, słuch, wiedza, chtoniczne siły czerwonego węża, duch, wody i wiatry to tak naprawdę najbardziej użyteczne narzędzia kornwalijskiej czarownicy/czarownika znanego też jako Pellar. Nie warto jednak zapominać o pewnych fizycznych przedmiotach, które stanowią dla nas praktyczne wsparcie. Nie są zazwyczaj to wyszukane instrumenty, pełne zdobień czy drogich wykończeń. Mówi się, że niektóre z nich cicho czekają na ciebie w zielonych kniejach, dając delikatne znaki jak do nich dotrzeć.

Stang/Gwelen i patyki

Jednym z podstawowych narzędzi “pellara” jest kostur o zwyczajowej nazwie “stang”. Kojarzyć go możemy np. z praktyk Roberta Cochrane. Jest to drewniany kij z rozwidleniem na czubku (podwójnym lub potrójnym). Zazwyczaj wykonany z jesionu, chociaż korzysta się też z innych rodzajów drewna. Często jest tak, że dana osoba ma więcej niż jeden kij do zastosowania rytualnego, przy czym każdy rodzaj drewna ma swoje własne zastosowanie, przykładowo leszczyna służy zazwyczaj do pracy dywinacyjnej. Stang używa się do zaznaczania kompasu/kręgu, kierunkowania woli oraz stanowi jego “axis mundi” lub drzewo świata (kojarzone z Yggdrasil). Symbolizuje świat niebiański (Nevek) oraz podziemia (Annown) oraz wszelkie przeciwieństwa. Może być też umieszczony w konkretnej stronie świata, w celu kontaktu z daną siłą, zazwyczaj jest to północ.

Patyki mogą być np. dorzucane do ogniska, palone lub można z nich konstruować konkretne talizmany, takie jak np. ochronny krzyż z jarzębiny.

Nóż

Ostry, jednostronny z rękojeścią wykonaną z drewna, kości lub rogu. Tak samo jak kostur, najlepiej gdy nóż wykonany jest własnoręcznie. Nie mówi się o przeciwwskazaniach przed jego praktycznym użyciem czyli cięciem drewna czy nawet otwarcia puszki. Stosowany do wysyłania zaklęć na daleki dystans, magii związanej z pogodą, błogosławieństwa ognia, pracy z czerwonym wężem i płomieniem wewnątrz ziemi czy płomieniem wiedzy wewnątrz nas. Może także pomóc w zapanowaniu nad duchami czy przy egzorcyzmach.

Kielich

Zazwyczaj, lecz niekoniecznie wykonany z rogu. Zazwyczaj stosowany w celu dzielenia się napojem, który stanowi witalną więź pomiędzy czarownicą, Bucca, naszymi przodkami i wężem.

Misa

Służy głównie do składania ofiar czy dzielenia się posiłkiem. Wcześniej przygotowane talizmany zostawiane są zwykle w misie, przy piecu, ognisku czy domowym ogniu, by “złapały sprowl”, planetarne, lunarne czy inne magiczne właściwości. Miedziane misy wykorzystywane są zaś w pracy związanej z leczeniem, jasnowidzeniem, miłością i wodą.

Kociołek

Stosowany przy wytwarzaniu magicznych mikstur, rytualnej magii i jako portal do innego świata. Jest symbolem transformacji, łonem powstania lub grobowcem (w zależności od fazy księżyca). Służy też jako kadzielnica.

Narzędzia do zamiatania

Najbardziej popularna – miotła. Symbol podróży pomiędzy światami i przejścia z jednej strony na drugą. Może być narzędziem egzorcyzmującym ziemię, na której będzie odbywał się rytuał, lub w prostszym użyciu pomaga pozbywać się lub zapraszać konkretne siły. Zmiotki z piórami (zazwyczaj gęsimi), także są używane do kierunkowania sił. Używa się ich, także do leczenia, oczyszczania przedmiotów i miejsc. Ręka, w której trzymamy zmiotkę też ma znaczenie, a przy danym procesie, posiłkujemy się zaklęciami i magicznymi tekstami związanymi z intencją.

Bębny

Używane przy tańcach, pracy transowej, do zapraszania lub odganiania duchów i do wywołania zmian pogodowych.

Wind/bull roarer

Czyli kawałek drewna na sznurku, który przy wymachiwaniu wydaje specyficzne dźwięki. Stosowany w celu uświęcania przestrzeni, zapraszania duchów lub ich odsyłania. Z reguły korzysta się z jednego, lecz przy większych, grupowych rytuałach można używać też trzech, przy czym każdy z nich wzywa inne siły. Tak samo jak bębny, pomaga uzyskać transowy stan i całkiem zwinnie przejść do “pracy”.

Kamienie

Spotykane zazwyczaj przy magii leczącej, związanej z pocieraniem chorego kamieniem przy wypowiadaniu zaklęcia. Każdy praktykujący powinien mieć swój własny kamień, z którego będzie korzystał. Często jest to kwarc lub tzw. Milpreve/Adder stone/Hag stone, czyli naturalnie dziurawy kamień. Kamienie można też napełnić pewnymi wartościami zostawiając je w miejscach pełnych mocy, z której chcemy korzystać np. święte studnie, źródła, kamienne kręgi, lasy, kaplice, uzdrowiska itp.

  • Dziurawe kamienie uważane są za pomocne przy działaniach związanych z wiatrem, zawieszając kamień na sznurze mogliśmy wzywać wiatry lub je uspokajać,stosowane były takżę jako ochrona przed złym okiem i talizman wzmacniający magiczne siły.
  • Kwarc zaś był czystym nosicielem wężowej, życiowej, chtonicznej energii, jako podarunek od matki ziemi.
  • Lapis Bufonis, znany jako toadstone używany jest w walce z epilepsją i różnej maści truciznami. Dawniej wierzono, że znajduje się w głowie ropuchy.
  • Tongue stone, uważano je za skamieniały język węża, naprawdę są to rekinie zęby. Leczyły ugryzienia węży, trucizny, jak i stanowiły ochronę przed klątwami i urokami.
  • Devils fingers/thunder bolts – dosłownie palce diabła/błyskawice, morskie kamienie pomagające w leczeniu koni, reumatyzmu, problemów wzrokowych jak i wzmacniające magiczną siłę czarownicy. Czasem wykorzystywane do konstrukcji różdżek
  • Używano też kamieni z wyrytymi labiryntami, które służyły głównie do osiągnięcia innego stanu świadomości.

Warto jest wybrać się na spacer i pozbierać parę kamieni, które mogą się przydać w dalszej pracy.

Naszyjniki i talizmany

Mają dawać określone magiczne działania. Często używane w formie tzw. “lamenu”. Na szyi wieszane były woreczki z pisanymi zaklęciami, symbolami, proszkami, ziołami, a także hagstones, kamienie kwarcowe, serpentyn, obsydian czy naszyjniki zrobione z kości kręgowych węża.

Talizmanem, który trzymany był zazwyczaj w domu czarownika, był cronnekdhu, czyli przygotowana rytualnie suszona ropucha, będąca źródłem ogromnej mocy.

Często korzystano, także ze zwierzęcych jak i ludzkich kości, które były pewnego rodzaju łącznikiem do świata zmarłych i przodków.

Konsekracja narzędzia zależy od jego własnej osobliwości. Na początku powinno się je oczyścić, a następnie napełnić energią związaną z jego znaczeniem. Można do tego wykorzystać wodę, energię księżyca, namasczanie olejkami, poświęcony ogień, zakopywanie narzędzia w ziemi, okadzanie go, zaklinanie go zaklęciami, czy nawet spanie z narzędziem przez trzy kolejne noce. Konsekracja powinna, także połączyć czarownika z przedmiotem. Korzysta się w tym celu np. z własnej śliny, robiąc trzy równe krzyże wzdłuż magicznego instrumentu. Zanim skonstruujecie i nawiążecie więź z waszym magicznym narzędziem, wyjdzie z domu do dzikich miejsc, pełnych czystej i żywej siły w powietrzu, poczujcie ziemię pod waszymi stopami, ugaście pragnienie czystą, źródlaną wodą i zjednoczcie się z lądem, na którym jest wam dane żyć. Na terenach wschodniej Anglii mówiło się, że to wiosną moc czarownika budzi się do życia, a wraz z nią, to co go otacza.

Sarah Anne Lawless – Where the Witches Went

Where have all the witches gone?
Over hill and under stone.
You shall not find them inside a house,
but if you are quiet as a mouse
and walk softly on the forest floor,
you will find them at the otherworld’s door
by grove, sea, and crossroad, places of power,
working their magic at the appointed hour.
No, you shall not find them inside a home;
in the wilds is where they roam.

Autor: Spirited Away
Zdjęcie zrobione przez Jane Cox przedstawia
 ołtarz Gemmy Gary, kornwalijskiej czarownicy.

O spiritedaway

Sprawdź Również

Sitra Achra – Wprowadzenie – Cztery Eony

Podziel się swoją opinią...

Powered by themekiller.com